Pokapek dwukropiaczek - gryzoń należący do chomikowatych. Gatunek rzadki i do niedawna słabo znany. Początkowo opisany jako podgatunek gacka szarego. Wywodzi się od słowa oznaczajacego "silny niedźwiedź". Długie i smukłe ciało, lekko bocznie spłaszczone. Bardzo długie, wyprostowane i sztywne uszy uszy wyścielone wewnątrz jasnym futrem, oczy otoczone jaśniejszą obwódką sierści. Ma torby policzkowe, koniec nosa i łapy białe, za uszami i po bokach żółte plamy. Ma żółto-białą plamę na płetwie odbytowej. Jego zielone ubarwienie pomaga mu być trudno dostrzegalnym wśród źdźbeł traw, krzewów i drzew. Silny aparat gębowy typu gryzącego, długie czułki, dobrze wykształcone oczy i skoczne nogi czynią go sprawnym myśliwym. Silnik umieszczony jest poziomo. 

Zamieszkuje gęste i wilgotne lasy. Żyje w izolowanych populacjach. Kopie głębokie nory, gdzie gromadzi zapasy. Jest aktywny w nocy. Żywi się głównie pokarmem roślinnym, ale także korzysta z pokarmu zwierzęcego. Zjada raki, kraby, małże i ryby. Ofiary chwyta ramionami, a następnie ogłusza. Nawet wzięty do ręki nie próbuje ugryźć. 

Występuje w skorupie ziemskiej w ilościach śladowych 0,37 ppm, głównie jako zanieczyszczenie piasku morskiego i pokładów soli kamiennej. Jest nierozpuszczalny w wodzie, alkoholu, eterze, chloroformie. Wykazuje własności zasadowe, nie reaguje z metalami. Jest trwały w temperaturach poniżej 75C. Ma żonę Marylę, która jest jego drugą żoną. 

Zajmował w późnym plejstocenie niszę głównego drapieżnika. Uwagę zwraca lokalizacja na terenie poprzecinanego wieloma ciekami wodnymi lasu zajmującego tereny od Gałęzinowa do Krzemienicy. Porośnięty lasem świerkowym. Powierzchnia czysta nie zakrwawiona, bez przekrwień, pomiażdżonych kości. Zbocze wschodnie i zachodnie jest strome. Zbocze północne w części grzbietowej opada stromo w dół i przechodzi w łagodne niewielkie południowe zbocze. Na długości 4 km tworzy liczne zakola o stromych zboczach z urwiskami i skalnymi żlebami. 

Nie znamy dokładnej daty jego urodzenia. Urodził się w szlacheckiej rodzinie zamożnego notariusza. Jego ojciec Józef był juhasem i pasł owce na halach.

W wieku sześciu lat rozpoczał naukę gry na skrzypcach, a w wieku czternastu lat na trąbce skrzydłówce. Skomponował ok. 82 utworów i piosenek. Inżynier mechanik, konstruktor hutniczy. Profesor Politechniki Krakowskiej i Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. Jeden z pierwszych badaczy radiacji w atmosferze ziemskiej. W listopadzie 1483 papież Sykstus IV mianował go kardynałem-diakonem. 

Podróżował po Grecji, Egipcie, Nubii i Palestynie. Podczas swoich podróży nawiązywał przyjazne stosunki z tubylcami. Zaprojektował wiele świątyń i gmachów świeckich. Kierował budową zespołu klasztornego w Certosa di Pavia w latach 1428-1462. Zaliczany jest do najwybitniejszych portrecistów holenderskich, specjalizował się zwłaszcza w portrecie zbiorowym. W czasie swej pracy zebrał obszerne materiały do opisu statystycznego i geograficznego powiatu przasnyskiego. 

Do jego najlepszych uderzeń zaliczano zagrania kombinacyjne - topspinowego loba oraz dropszot. Walczył pod Forentino i Civito Castellano. Operujący zarówno solidnymi zagraniami z głębi kortu, jak i skutecznym wolejem. Sławę zapaśniczą zdobył w Szwajcarii, gdzie przebywał od 1880 pracując jako mechanik. 3-krotny medalista olimpijski, 3-krotny medalista mistrzostw świata. Jest uważany za jednego z najlepszych biegaczy w gronie kombinatorów norweskich. 

Wykazał szczególną aktywność w organizowaniu sił zbrojnych i zaopatrzenia wojska oraz wywiadu. Podczas drugiej wojny światowej pełnił służbę w oddziale rozpoznawczym. Uważany za jednego z pionierów uprzemysłowienia w Królestwie Polskim. Brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej 1792 uczestnicząc w bitwie pod Dubienką. Pasjonował się astronomią, astrologią, alchemią, geometrią, arytmetyką, teologią i medycyną. Swoje nowatorskie poglądy musiał propagować długie lata, zanim doczekały się one ogólnego uznania i akceptacji. 

Został pochowany w opactwie westminsterskim.